Συγγραφικό BlogSpot

Από το εργαστήριο Δημιουργικής Γραφής 2015

 

 

βσ

Χωρίς μνήμη – Βασίλης Σ.

Από τότε που μπορώ  να θυμηθώ, θυμάμαι. Όλα τα άλλα δε τα έκανα, και να τα έκανα τι σημασία έχει. Εκτός και αν τα εργαλεία της μνήμης μου, που κάποιοι ονομάζουν αισθήσεις, με προδώσουν, λάβουν το ερέθισμα και ανοίξουν κιτάπια του μυαλού που πρότερα δε με όριζαν. Τότε, σα να μη πέρασε μια μέρα, έκανα, είπα και σκέφτηκα ό,τι με ευλάβεια είχα ξεχάσει.

Ό,τι με κάνει άνθρωπο είναι και μια μνήμη. Τα λάθη, οι ντροπές, τα επιτεύγματα και οι ιδέες μου, είναι όλα μνήμες. Όσα διάβασα, όσα έμαθα και έχω ζήσει είναι το φίλτρο που έχτισα να βλέπω τη ζωή.

Το φάσμα αυτό, των συλλογικών μνημών, όμως μεγαλώνει. Κι όσο μεγάλο γίνεται, τόσο μικραίνει η ατομική σημασία μιας μεμονομένης μνήμης. Μνήμες παλιές, αόριστες, σκόρπιες εικόνες ενερμήνευτες, περνούν μέσα απ΄το φίλτρο μου και αναπλάθονται, επαναπροσδιορίζονται, με λογική και τάξη. Κι όλα μαζί ενώνονται και ορίζουνε εμένα.

Από τότε που μπορώ να θυμηθώ, θυμάμαι. Όλα τ΄άλλα δε τα έκανα, και να τα έκανα τι σημασία είχε.

 

 

woman1-500x272

Το περιθώριο- Νένα Βεργή

(Αφιερωμένο στο Σοφάκι)

 

Μπήκε στο σπίτι γρήγορα και πέταξε τη τσάντα στο πάτωμα. Αμέσως εμφανίστηκε η μαύρη σκιά. Ούτε στη τουαλέτα δεν μπορεί να πάει ήσυχη. Παντού είναι οι σκιές, μαύρες, μέσα σε διάφορα ρούχα. Όταν βγήκε  από το μπάνιο η σκιά την περίμενε.

– Τί έγινε σήμερα;  την ρώτησε

-Μου είπανε να ξεβρακώσω τη ψυχή μου και μετά με βαθμολόγησαν μέτρια.

Οι μαύρες σκιές την ακολουθούν όπου και αν πάει. Είναι στο σπίτι της, στον υπολογιστή, στα μαγαζιά, παντού! Της ψιθυρίζουν τι πρέπει να πει. Το βράδυ πηγαίνουν πάνω από το κρεβάτι της και της πετάνε έννοιες στο μαξιλάρι.  Προσπαθούν να βρουν τρόπο να την κάνουν δικιά τους, χωρίς σάρκα και οστά, σαν και αυτούς.

Ενάντια στα σχέδιά τους, είχε σκεφτεί τρόπο  να σώσει το τομάρι της. Κάθε βράδυ στο δωμάτιό της έτρωγε  λάμπες, να γεμίσει με φως το κεφάλι της.  Ώσπου μια μέρα, τα κατάφερε, έγινε ήλιος, εξαφάνισε τις σκιές και έμεινε απόλυτα μόνη.

 

 

γιαννησ

Χωρίς μνήμη – Γιάννης Γιαννέλης

Η Κατερίνα άνοιξε σήμερα νωρίτερα.  Πότε πρόλαβε να πάει την μικρή στο σχολείο;  Μάλλον το παιδί το έχει αυτή την εβδομάδα ο πρώην της. Λίγο νωρίτερα πέρασε κανονικά το λευκό με την μπλέ ρίγα skoda.  Ακριβώς 8.15. Δεν έχω δει τον Μανώλη από την Παρασκευή.  Δεν ήρθε στο συσσίτιο καθόλου μέσα στο σαββατοκύριακο ούτε τον είδα στο παζάρι χθές Κυριακή. Μάλλον θα τον έχουν μαζέψει.Το ελπίζω δηλαδή. Έχει συνεφιά σήμερα, λές να βρέξει;  Δε γαμ… Έχω την μεγάλη πλαστική σακκούλα του jumbo που βρήκα χθές πίσω από εκείνο τον κάδο. Ήμουν πολύ τυχερός που την μάζεψα.Το μεσημέρι θα πάω στα goody’s να πάρω ένα καφέ.  Έτσι θα μπορέσω να χρησιμοποιήσω την τουαλέτα τους και μπορεί να προλάβω να ξυριστώ κιόλας.  Αυτό θα είναι το ζενίθ της ημέρας.Το απόγευμα μην ξεχάσω, και με πάρει ο ύπνος όπως την περασμένη Τετάρτη στο πεζοδρόμιο, να σηκωθώ να πάω να πιάσω ουρά στο καταφύγιο. Αν είμαι τυχερός σήμερα μπορεί να κοιμηθώ σε ράντζο με θέρμανση. Πως έφτασα ως εδώ; Χα, χα!! Το πιτσιρίκι αυτή η γυναίκα το έχει τυλίξει τόσο πολύ με ρούχα και μπουφάν που φαίνεται σαν ένα κόκκινο λουκάνικο! Ποιες συνθήκες  με οδήγησαν εδώ; Λες σήμερα να μαζέψω πάνω από δεκαπέντε ευρώ;

Γαμώτο, έρχονται αυτά τα καθάρματα.  Καλύτερα να κάνω ότι κοιμάμαι. Τους ακούω και χασκογελάνε. Θα έχουν πάρει την δόση τους. Μπορεί να με προσπεράσουν.  Μακάρι.

 

 

 

μκ    Λευκό κείμενο – Μαίρη Key

Ξεσκόνιζα και τακτοποιούσα την βιβλιοθήκη, όταν εκεί, ανάμεσα στα βιβλία κ στην σκόνη, στα πάνω πάνω ράφια, εσύ και εγώ. Εγώ και εσύ. Σε μια φωτογραφία. Στην θάλασσα. Άσπρο λινό φόρεμα για μένα. Άσπρη βερμούδα κ άσπρο πόλο για σένα. Κοκάλωσα. Που βρέθηκε αυτή η παλιά φωτογραφία εδώ? ? Πίστευα ότι τις είχα όλες καταστρέψει. Την κοίταζα, μας κοίταζα. Αχόρταγα. Εμείς οι δύο. Στα λευκά. Έτσι όπως μας άρεσε συχνά-πυκνά να ντυνόμαστε. Χειμώνα – Καλοκαίρι. Στα λευκά. Ειδικά τον χειμώνα. Σαν να πηγαίναμε κόντρα στον καιρό. Εγώ στο κόλλησα. Εσύ δεν φόραγες λευκά ποτέ. Ούτε το καλοκαίρι καλά-καλά. Μαζί μου το έμαθες. Και η μισή σου ντουλάπα γέμισε άσπρα ρούχα. Ήμασταν εντυπωσιακοί μαζί στα λευκά. Πάντα με θαυμασμό μας κοίταζαν. Θυμήθηκα το πρώτο μας ραντεβού, πρώτο-πρώτο, Δεκέμβρης μήνας, ήρθες να με πάρεις, ήμουν ντυμένη στα λευκά και όταν άνοιξα την πόρτα, με κοίταξες έκθαμβος. Η προδότρα η καρδιά μου, έχασε και πάλι έναν χτύπο όταν θυμήθηκε το βλέμμα σου. Ήταν το αγαπημένο μου χρώμα και έγινε και το δικό σου. «Δεν είναι χρώμα το λευκό, είναι η απουσία χρώματος» συνήθιζες να λες, πειράζοντάς με, αλλά κάθε φορά, μέσα σε αυτή την απουσία χρώματος ακτινοβολούσα δίπλα σου. «Σαν άγγελος μοιάζεις» μου έλεγες όταν με είχες στην αγκαλιά σου και με απάλλασσες από τα λευκά μου ρούχα αλλά τίποτα το αγγελικό δεν είχε αυτό που κάναμε! Αυτό που είχαμε, που ζούσαμε, ήταν ένας κολασμένος παράδεισος επί της γης. Ίσως για αυτό μας τιμώρησαν οι Θεοί, ίσως για αυτό σε πήραν μακριά μου. Και μάλιστα μέσα στο λευκό αστραφτερό σου Golf. Πάνω στην Εθνική. Ίσως γιατί εμείς οι άνθρωποι δεν πρέπει να είμαστε τόσο ευτυχισμένοι. Ίσως πάλι, απλά να ζήλεψαν την ευτυχία μας… ποιος ξέρει.

Εγώ λευκά πάντως, δεν ξανά φόρεσα…

 

 

στ    Ένα κείμενο με διπλό περιθώριο- Σταματική Κουτσογιαννοπούλου

 

Το παιδί μου το κοροϊδεύουν στο σχολείο… Δε μπορώ να καταλάβω τον λόγο η κόρη μου είναι πανέμορφη. Τα χειλάκια της είναι ζωγραφιστά, τα ματάκια της όλο ζωντάνια και το χαμόγελό της σαν φωτεινός ήλιος, τι πειράζουν λίγα κιλάκια παραπάνω;

Η αλήθεια είναι ότι το καημένο είναι ολοστρόγγυλο κολαράκια, κοιλίτσα, μαγουλάκια τα πάντα πεταχτά και τσουπωτά. Μια μικρογραφία του δικού μου σώματος! Φοβάμαι ότι όλης της τη ζωή θα την περάσει με το άγχος της δίαιτας. Δε θέλω το παιδί μου να μη μπορεί να φορέσει τα ρούχα που επιθυμεί, να ντρέπεται να βγει στη παραλία, ν΄ αποκτήσει κόμπλεξ με το σώμα της και το στρουμπουλό της το σουλούπι να το κουβαλά όσα κιλά και αν χάσει.

Η αλήθεια είναι ότι έχει προδιάθεση στο πάχος η μικρή μου η λιχούδω… Ίδια και απαράλλακτη μ΄ εμένα που όταν ήμουν μικρή άνοιγα κρυφά το ψηγείο και έτρωγα ό,τι έβρισκα μπροστά μου. Δυο –τρεις φορές με έπιασαν στα πράσα και όταν με ρώτησαν τι κάνω, εγώ τους απάντησα μπουκωμένη ¨πίνω νερό¨ ενώ πετάγονταν δύο ψίχουλα από το στόμα μου σε κάθε λέξη…

Πώς όμως να καταλάβει ένα τόσο δα μικρό μυαλουδάκι ότι θα πρέπει να τιθασεύσει τη λαιμαργία της, να τρώει με πρόγραμμα όχι μόνο λίγες μέρες, αλλά για όλη της τη ζωή, εδώ εγώ και ακόμη προσπαθώ.

Προχθές το μεσημέρι γύρισε κλαμένη, παράτησε τη τσάντα της στο πάτωμα και κλείστηκε στο δωμάτιό της. Τι έχεις ¨καραμελίτσα¨ μου την ρώτησα και αυτή μέσα σε αναφιλητά και ρουφήγματα μύτης μου είπε ότι οι συμμαθητές της δεν ήθελαν να την παίξουν σήμερα επειδή είναι χοντρέλω και δεν τρέχει γρήγορα. Εκεί δεν άντεξα η μάνα, λύγισα, μην στεναχωριέσαι παιδάκι μου της απάντησα με στόμφο, όταν μεγαλώσεις το πάχος σου θα γίνει ύψος!

 

εκλειψη    Ολική έκλειψη εαυτού- Νένα Βεργή

 

Τα δύο πρόσωπα, δεμένα μαζί στο μπρελόκ του χαρακτήρα.  Χαμογέλασέ μου. Όλα είναι φωτεινά και ωραία, τα προβλέψιμα είναι που κάνουν την αλλαγή. Το είχε δει η γριά στο φλιτζάνι, τα πουλιά που σταματούν να κελαηδούν. Και ενώ το κλειδί μπαίνει στη μίζα, το μπρελόκ αναποδογυρίζει. Το ένα πρόσωπο για λίγα λεπτά μόνο κάθεται μπροστά στο τιμόνι. Τα μωρά κλαίνε, οι μάνες ουρλιάζουν. Η πτώση δεν έχει γυρισμό  και ας μην είναι μόνος. Δεν έκλαιγε, δε λυπόταν. Του βροντάνε να τη σταματήσει. Δεν υπάρχει τρόπος να ανοίξει αυτή η πόρτα που χωρίζει το κρίμα από το άδικο. Αν δεν αντέχεις κλείσε τα μάτια σου. Η κοσμική σύμπτωση τελειώνει με δύναμη στη βουνοπλαγιά. Τα έκλεισες; Εδώ υπάρχουν λιωμένα συντρίμμια με πολύ αγάπη.  Δεν είναι τυχαίο που έξω κάνει κρύο